19/4/18

Ένα κομμάτι πλαστικό

Είναι από κείνες τις στιγμές που περιμένεις πως και πως να φτάσουν και νομίζεις ότι τα έχεις όλα. Τα πας καλά με όλους και με όλα και απλά βλέπεις την κάθε μέρα πιο φωτεινή από ποτέ. Ο χρόνος περνάει γρήγορα γιατί απλά βιάζεσαι να ξυπνήσεις κάθε πρωί για να ζήσεις τη μαγεία της μέρας που έρχεται. Και έχεις εκείνο τον μικρό φόβο ότι κάτι θα στραβώσει και κάτι θα πάει λάθος γιατί απλά δεν γίνεται να είναι όλα τέλεια. Και απλά ξαφνικά το ένα μικρό πρόβλημα φέρνει το επόμενο και το επόμενο και το επόμενο... Και τελικά συνειδητοποιείς ότι ήταν απλά πολύ καλό για να κρατήσει όσο θα έπρεπε. Η κάθε επιτυχία μετατρέπεται σε αποτυχία και το κάθε χαμόγελο σε αδιαφορία και αυταπάτη. Γιατί στην τελική επαναπάυτηκες στη σιγουριά και την υπεροψία που σε διακατέχει. Γιατί πραγματικά ποτέ κάτι δεν κράτησε για όσο χρειάζεσαι. Γιατί αγνοείς τα απλά, μικρά καθημερινά πράγματα που έχουν αξία. Θυμίσου τι έγινε παλιά. Οι ιστορίες επαναλαμβάνονται. Πάλι τα ίδια λάθη. Δεν θα μάθεις ποτέ σου. Ξέρω ότι ζηλεύεις την χαρά των γύρω σου. Γιατί αυτοί έχουν κι εσύ όχι. Και νομίζεις ότι με προσωρινά πράγματα κερδίζεις λίγη από την ευτυχία. Και τη χάνεις πάλι, και έχεις μέινει με πράγματα, με κομμάτια πλαστικού. Γιατί στην τελική πλαστική είσαι κι εσύ, ένα κομμάτι λαμπερό, λείο πλαστικό άδειο από μέσα που αποζητάει λίγη δόση πραγματικότητας και ευτυχίας. Και τα βράδια πάλι άριχσαν να γίνονται μεγαλύτερα και δυσκολότερα, δεν περνάνε με τίποτα. Οι εφιάλτες γίνονται χειρότεροι και πιο αληθινοί. Τα πρωινά είναι σκοτεινά και άσχημα και ο ήλιος δεν λάμπει όπως έλαμπε. Και πάλι πρέπει να σηκωθείς να κάνεις το καθίκον σου και να προσπαθήσεις να βγάλεις ακόμα μια μέρα κάνοντας τους γύρω σου χαρούμενους για να δεις το χαμόγελό τους και να χαρείς με τη δική τους χαρά, γιατί δική σου δεν έχεις. 

1/3/18

"Ο κυρ' Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί"

Πάνε τέσσερα χρόνια τώρα. Ώρες ώρες απλά σκέφτομαι πως θα ήταν τα πράγματα αν... αν είχα πάρει τη σωστή απόφαση τότε. Το σπίτι είναι άδειο πλέον. Μυρίζει σκόνη και ξύλο. Και η μία λάθος απόφαση έφερε την άλλη, αλλά το χειρότερο είναι να ζεις μ' αυτή την ιδέα. Να προσπαθείς να κοιμηθείς τα βράδια και να σε βασανίζουν οι ίδιες σκέψεις. Σκέφτομαι ότι μια μέρα θα κατέβω κάτω στο σπίτι και θα είναι γεμάτο φώτα και θα μυρίζει μαγειρεμένο φαγητό, το μπουκάλι με το κρασί θα είναι στο τραπέζι και η τηλεόραση θα παίζει δυνατά το δελτίο ειδήσεων ή κάποια μεσημεριανή εκπομπή. Ανυπομονώ να ξαναδώ εκείνο το χαμόγελο περιφάνειας και σιγουριάς. Εκείνα τα γεμάτα ιστορίες μάτια και εκείνο το γαλήνιο βλέμμα. "Ο κυρ' Αντώνης βιάζεται να πάει να κοιμηθεί"...

29/8/17

Kiss me goodbye

Και με πονάει κάθε μέρα πειρισσότερο η σκέψη ότι δεν θα είμαστε ποτέ μαζί. Νόμιζα ότι θα τα καταφέρω, ότι όλα θα τελειώσουν και θα έρθω να σε βρω. Αλλά κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Κάθε μήνυμα που στέλνω πονάει ακόμα περισσότερο από το προηγούμενο που δεν απάντησες. Ξέρω, ξέρω έχεις διάφορα στο μυαλό σου να σκεφτείς και δεν είμαι πλέον ένα από αυτά. Έκανα τις λάθος επιλογές, το μετάνιωσα αν και είναι πολύ αργά. Σου αξίζει να είσαι χαρούμενος και ας μην είμαι μαζί σου. Θα το αντέξω. Μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, απλά δεν θέλω. Αλλά θα τα καταφέρω. Τα βράδια θα είναι δυσκολότερα αλλά σιγά σιγά θα το συνηθίσω. Αν δεν με θέλεις θα μείνω μακριά σου και θα χαίρομαι αν εισαι ευτυχισμένος. Αν πάλι με θέλεις θα έιμαι εκεί και πάντα θα σε βρίσκω. Δεν μπορώ να κλάψω πια. Δεν έμειναν καθόλου δάκρια. Ένας μόνιμος πόνος στο στήθος που με καταστρέφει μέρα με τη μέρα. Ένα "γιατί" που αιωρείται και πάει κι έρχεται. Και ξαναπαίζω στο μυαλό μου όλες τις στιγμές μαζί σου για να χαμογέλασω. Δεν μπορώ να χαμογελάσω πια. Πάει το ενδιαφέρον μου για ό, τι με ενθουσίαζε παλιότερα. Έφυγαν και οι ελπίδες μαζί του. Σ' έχασα μια και καλή πλέον. Το ξέρω ότι δεν θα ξαναγυρίσεις. Το ξέρω ότι δεν θα ξαναπαντήσεις. Το ξέρω ότι έμειναν μόνο φωτογραφίες και αναμνήσεις. Τα λάθη μου... αυτά δεν θα μου τα συγχωρήσω ποτέ. Θα πεθαίνω μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερο σκεπτόμενη τι έπρεπε να είχα κάνει αλλιώς. Συγγνώμη. Συγγνώμη που δεν τα κατάφερα. Συγγνώμη που ήμουν δειλή και δεν σου είπα ποτέ αυτα που ήθελα. Συγγνώμη για όλα. Μην τα παρατήσεις ούτε στιγμή εσύ. Δεν είσαι δειλός. Σου αξίζει ό, τι και να προσπαθήσεις και θα προσεύχομαι κάθε μέρα να το πετύχεις. Ελπίζω να είσαι καλά....

17/7/17

2 χρόνια μετά

Δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά, πήρα το πρώτο πλοίο και ήρθα. Ήρθα να σε βρω. Δεν γράφω ποιητικά πλέον, δεν χάνω το χρόνο μου. Τζόγαρα, ρίσκαρα και ακόμα και αν οι στιγμές μου μαζί σου ήταν μετρημένες στο ένα μου χέρι δεν με νοιάζει. Συμβιβάστηκα στο λίγο μου. Το λίγο μου που όμως είχε πολλά να πει. Τη νύχτα στους δρόμους με τη μηχανή, να σε κρατάω σφηχτά να μην μου φύγεις και να παρακαλάω το χρόνο να σταματήσει να τρέχει. Τις ατελείωτες νύχτες που σε σκφτόμουν και δεν είχα το κουράγιο να σου τηλεφωνήσω. Αλλά αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το πλοίο. Εμφανίστηκες από το πουθενά την στιγμή που νόμιζα ότι σε έχασα για τα καλά και μου χαμογέλασες κλείνοντάς μου το μάτι να μην μας δουν. Τη νύχτα στο κατάστρωμα να με κρατάς αγκαλιά και να με κουνάς με τους ρυθμούς της μουσικής που έπαιζε στο μυαλό σου. Τα γεμάτα πάθος φιλιά και οι παιδιάστικες αντιδράσεις σου όταν δεν ήξερες τι να πεις. Ο τρόπος που κοιτούσες βαθιά στα μάτια μου και με έκανες να πιστεύω ότι είμαστε ο ένας για τον άλλο. Δεν μπορώ πλέον να εκφράσω αυτά που νιώθω. Δεν γράφω ποιητικά πλέον. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πάντα θα σε βρίσκω ακόμα και αν τα χρόνια περνούν. Πάντα θα έρχομαι και θα σε βρίσκω μέχρι να μου πεις ότι δεν με θες και ότι προχώρησες. Αν το κάνεις τότε θα φύγω και δεν θα με ξαναδείς το υπόσχομαι. Αλλά μέχρι τότε δεν θα σταματήσω να προσπαθώ και να πιστεύω σε εσένα με όλο μου τον εαυτό και τη δύναμη. Γιατί βλέπω σε σένα πράγματα που δεν βλέπεις εσύ και λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί όταν έπρεπε, αλλά σου υπόσχομαι δεν θα σταματήσω ποτέ μέχρι να μου πεις εσυ. Περίμενα 2 χρόνια χωρίς να σε έχω δει ούτε για λίγο, λίγος ακόμα καιρός δεν είναι τίποτα για μένα. Και εν τέλη μπορεί να σ αγαπάω λίγο...

20/1/16

Αν μπορούσα το χρόνο να γυρίσω

Κι αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα το έκανα. Θα πήγαινα πίσω σε εκείνη την πέμπτη που ήμουν αδύναμη και δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω. Που δεν έκανα αυτό που ήταν καθήκον μου. Να τρέξω να σε βοηθήσω τότε που με είχες ανάγκη. Όπως το έκανες εσύ όταν ήμουν μικρή. Που με στήριζες και μου μάθαινες πράγματα. Που μου μάθαινες με υπομονή να κάνω ποδήλατο, να διαβάζω και να μαθαίνω, που με γέμιζες με γνώσεις. Συγγνώμη που δεν τα κατάφερα, συγγνώμη που δεν μπόρεσα, συγχώρεσέ με σε παρακαλώ.  Κι αν είχα μια μέρα ακόμα θα σου έλεγα πόσο μου λείπεις και θα σου ζητούσα συγγνώμη για όλα τα λάθη μου. Τώρα που με βλέπεις είσαι περήφανος για μένα; Γιατί εγώ δεν είμαι και έχω ανάγκη από κάποιον να νιώθει περηφάνια για μένα. Έχω ανάγκη κάποιον να με αγαπάει και να μου το δείχνει με το χαμόγελό του και τον ήχο της φωνής του. Και θα έδινα τα πάντα αυτή τη στιγμή για να γυρίσω το χρόνο πίσω και να σε έχω στη ζωή μου πάλι. Θα προσπαθούσα και θα τα έκανα όλα σωστά, δεν θα σε απογοήτευα και θα περνούσα περισσότερο χρόνο μαζί σου. Μόνο να ήξερα... να ήξερα τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη, μα δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω. 

1/10/15

Καμιά ώρα να έμεινε... δεν θα έρθεις. Άλλες είναι οι προτεραιότητές σου... εγώ είμαι απλά το μήνυμα που θα στείλεις τα χαράματα μεθυσμένος γυρνώντας απ' έξω. Τίποτα περισσότερο... Να γύριζα πίσω τον χρόνο και να τον πάγωνα εκεί που με είχες στην αγκαλιά σου. Εκεί να έμενα και να μην ξυπνούσα ποτέ. Και κάθομαι πάνω από το τηλέφωνο και περιμένω να χτυπήσει. Άδικος κόπος ε; Κρίμα είναι όμως, γιατί εκείνο το μήνυμα που θα στείλεις όταν γυρίζεις μεθυσμένος μου δίνει ελπίδες. Να τώρα ακούω την μηχανή σου να παρκάρει απ' έξω. Στο μυαλό μου είναι όλα... και να ξέρεις, θα μου λείψεις...

Σε ποιον να τα πω και να με πιστέψει; Σε ποιον να μιλήσω να πω αυτά που με πνίγουν αυτές τις δύσκολες τις ώρες που περνούν. Και διαβάζω τα λόγια του παρελθόντος μήπως νιώσω καλύτερα για το σήμερα. Αλλά το σήμερα είναι ακόμα πιο δύσκολο από το χθες και θα δυσκολεύει μέρα με την μέρα. Και θα μισώ ακόμα περισσότερο τον εαυτό μου που σ άφησε να φύγεις. Και θα μισώ ακόμα περισσότερο εσένα που αδιαφόρησες για να κρύψεις αυτό που σε τρώει και σε βασανίζει. Για να κρύψεις τα συναισθήματα που θα υπάρχουν μέχρι να ξεχαστώ και να χαθώ. Γιατί αυτές οι ώρες γίνονται ακόμα πιο δύσκολες από τις προηγούμενες. Και μένω ξύπνια μήπως και κερδίσω λίγο χρόνο και καταφέρω να σου πω αυτά που θέλω. Μήπως βρω το κουράγιο και δεν δειλιάσω. Αλλά εσύ εκεί θα είσαι... Σε εκείνο το βρώμικο μπαρ που μυρίζει τσιγάρο και αλκοόλ και θα είσαι μεθυσμένος και άνιωθος. Που περνάς καλά την ώρα που γράφω και σβήνω λόγια στο κινητό για να σου πω. Να στα πω, δεν θα στα κρύψω. Την ώρα που προσπαθώ να γίνω ο εαυτός μου και να μην φοράω την μάσκα της ευτυχίας και της ξεγνοιασιάς. Την ώρα που νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και να λέει το όνομά σου που προσπαθώ να βγάλω από το μυαλό μου για να μην με στεναχωρεί. Να φύγω και να μην γυρίσω να κοιτάξω πίσω. Να σε διαγράψω και να κάνω πως δεν υπήρξες ποτέ. Να φύγω να σε ξεχάσω και να ζήσω μέσα στο λίγο μου που μου αρκεί. Γιατί με τα συναισθήματα δεν παίζεις... σε βασανίζουν και σε σκοτώνουν αργά αργά για να νιώσεις τον πόνο που σου αξίζει.

30/9/15

Θα προσποιηθώ... θα προσποιηθώ, όπως έκανα πάντα. Θα προσποιηθώ ότι τίποτα δεν είχε σημασία για μένα, δεν ένιωσα τίποτα... ήρθες και πέρασες, αυτό ήταν. Ήσουν μόνο για μια νύχτα, για να περάσω καλά και να σε βάλω στο ράφι μαζί με τους υπόλοιπους. Κι ας μου λείπεις τα βράδια που θα σε βλέπω στον ύπνο μου. Κι ας αναζητώ την αγκαλιά σου που με ζέσταινε τις κρύες και βροχερές μέρες του Σεπτέμβρη. Προσποιήθηκα... από ανάγκη το έκανα. Δεν σ' ερωτεύτηκα ποτέ μου. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ το χαμόγελό σου και τα όμορφα μάτια σου. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ και τίποτα πάνω σου. Σαν τους άλλους ήσουν. Κι ας ερχόσουν τα χαράματα μεθυσμένος όταν σε έπαιρνα τηλέφωνο για να σε δω. Κι ας ξημερωνόμασταν γελώντας και χαχανίζοντας σαν ερωτευμένα παιδιά του δημοτικού. Εγώ δεν σε ερωτεύτηκα... τίποτα δεν ένιωσα. Κενό... ένα κενό. Απλά μωρέ για να μην είμαι μόνη μου... για να έχω κάτι να ασχολούμαι. Σαν παιχνίδι σε είχα! Δεν σε ερωτεύτηκα. Όπως μπήκες έτσι βγήκες από τη ζωή μου. Ένα ψέμα ήσουν... Φύγε! Άσε με!

29/9/15

    Θέλω να τα γράψω! Να τα φωνάξω! Να ξεσπάσω σε κλάματα να πνίξω τον πόνο που με σκοτώνει. Δεν αντέχω τις σκέψεις μου, το μυαλό μου...την απουσία σου. Σε θέλω εδώ, να σε κοιτάζω, να παρακολουθώ τις κινήσεις σου, να γελάω με τα αστεία σου. Σε θέλω εδώ να σε ακουμπάω, να με αγκαλιάζεις, να με φιλάς και να κρατάς το χέρι μου. Γιατί να μην είσαι εδώ; Γιατί να λείπεις συνέχεια και να μου βασανίζεις τις σκέψεις; Μην μ' αφήνεις τώρα που σε έχω ανάγκη... μη! Εδώ θέλω να σε έχω, να σε νιώθω, να σε αισθάνομαι, να ακούω τη φωνή σου. Να με κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς. 
     Σε ένα δωμάτιο είμαι, μόνη. Και γράφω και σκέφτομαι και κρατάω τα δάκρυα να μην τρέξουν. Ακόμα ελπίζω ότι θα ακούσω τον ήχο της μηχανής σου έξω από το σπίτι και θα με φωνάξεις. Θα με φωνάξεις και θα φύγουμε, θα είμαστε μόνοι, μόνο εγώ κι εσύ. Και θα πάμε παντού! Όπου θες θα πάμε, μόνο μαζί σου να 'μαι. Μην μ αφήνεις, σε παρακαλώ! Όχι τώρα που είμαι πιο μόνη από ποτέ. Όχι τώρα που κατάφερα να ξεφύγω από τον εαυτό μου που με καταστρέφει μέρα με την μέρα. Μείνε μαζί μου, σε παρακαλώ. Κράτα με και μην μ' αφήσεις ποτέ! 

"Μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη"

Απλά δεν είναι γραφτό μας. Πως το λένε; Το ξέρουμε καλά, είσαι εσύ για μένα και εγώ για σένα αλλά ποτέ δεν θα είμαστε μαζί, γιατί έτσι είναι. Πες μου ότι γίνομαι υπερβολική όπως πάντα αλλά τελειώνουν οι μέρες και όλα θα γίνουν η ρουτίνα από την οποία προσπαθώ να ξεφύγω. Από την μιζέρια της μοναξιάς μου και από τον βούρκο που με τραβάει όλο και πιο βαθιά. Θα τα καταφέρω. Πάντα τα έβγαζα πέρα κι ας είμαι αδύναμη. Ας πούμε ότι το έχω συνηθίσει και ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Αλλά εσύ... εσύ θα μετανιώσεις και δεν θέλω να μετανιώσεις. Γιατί ό, τι έγινε έγινε και οι αναμνήσεις πρέπει να μένουν γλυκιές και όμορφες για να σου θυμίζουν. Να ακούς εκείνο το τραγούδι, να μυρίζεις εκείνο το άρωμα και να είσαι χαρούμενος. Να μην στεναχωριέσαι. Να χαίρεσαι για γεγονότα που έγιναν κι ας μην ξέρεις πότε θα ξαναέρθουν. Εκεί θα είμαι εγώ για πάντα. Ένα τσιγάρο δρόμος που λένε. Κι ας είναι εκείνο το τσιγάρο που σβήνει σιγά σιγά σαν τον εαυτό μου που σβήνει κάθε μέρα κι από λίγο. Που χάνεται και μένει αβοήθητος. Που σε ζητάει και λυπάται που σε έχασε. Αλλά εσύ να είσαι δυνατός για να κρατάς την ισορροπία. Να μην λυπάσαι. Να μην λυπηθείς ποτέ για τίποτα. Γιατί ακόμα κι αν είμαστε μακρυά θα ξέρεις καλά ότι είσαι εσύ για μένα και εγώ για σένα. Κι ας μην είναι γραφτό μας. Θα έρθουν πάλι εκείνα τα βράδια που θα είμαστε μαζί αγκαλιά. Θα έρθουν όμως και βράδια που θα μου λείπεις τόσο που δεν αντέχονται. Γιατί έρωτας είναι και πονάει όσο τίποτα. Και θα περιμένω με ανυπομονησία το μήνυμα στο κινητό ή την κλήση. Κι ας μην έρθει ποτέ. Εκεί θα είμαι, θα περιμένω. Θα περιμένω πότε θα σε συναντήσω ξανά κι ας αργήσει να έρθει. Κι αν με ξεχάσεις... αν με ξεχάσεις θα το αντέξω. Γιατί να μην το αντέξω άλλωστε; Μονάχα όμως να προσέχεις γιατί αυτό δεν θα το αντέξω. Και να μην λυπάσαι, "μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη".

About This Blog

About This Blog

  © Blogger template Brooklyn by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP