17/7/17

2 χρόνια μετά

Δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά, πήρα το πρώτο πλοίο και ήρθα. Ήρθα να σε βρω. Δεν γράφω ποιητικά πλέον, δεν χάνω το χρόνο μου. Τζόγαρα, ρίσκαρα και ακόμα και αν οι στιγμές μου μαζί σου ήταν μετρημένες στο ένα μου χέρι δεν με νοιάζει. Συμβιβάστηκα στο λίγο μου. Το λίγο μου που όμως είχε πολλά να πει. Τη νύχτα στους δρόμους με τη μηχανή, να σε κρατάω σφηχτά να μην μου φύγεις και να παρακαλάω το χρόνο να σταματήσει να τρέχει. Τις ατελείωτες νύχτες που σε σκφτόμουν και δεν είχα το κουράγιο να σου τηλεφωνήσω. Αλλά αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το πλοίο. Εμφανίστηκες από το πουθενά την στιγμή που νόμιζα ότι σε έχασα για τα καλά και μου χαμογέλασες κλείνοντάς μου το μάτι να μην μας δουν. Τη νύχτα στο κατάστρωμα να με κρατάς αγκαλιά και να με κουνάς με τους ρυθμούς της μουσικής που έπαιζε στο μυαλό σου. Τα γεμάτα πάθος φιλιά και οι παιδιάστικες αντιδράσεις σου όταν δεν ήξερες τι να πεις. Ο τρόπος που κοιτούσες βαθιά στα μάτια μου και με έκανες να πιστεύω ότι είμαστε ο ένας για τον άλλο. Δεν μπορώ πλέον να εκφράσω αυτά που νιώθω. Δεν γράφω ποιητικά πλέον. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πάντα θα σε βρίσκω ακόμα και αν τα χρόνια περνούν. Πάντα θα έρχομαι και θα σε βρίσκω μέχρι να μου πεις ότι δεν με θες και ότι προχώρησες. Αν το κάνεις τότε θα φύγω και δεν θα με ξαναδείς το υπόσχομαι. Αλλά μέχρι τότε δεν θα σταματήσω να προσπαθώ και να πιστεύω σε εσένα με όλο μου τον εαυτό και τη δύναμη. Γιατί βλέπω σε σένα πράγματα που δεν βλέπεις εσύ και λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί όταν έπρεπε, αλλά σου υπόσχομαι δεν θα σταματήσω ποτέ μέχρι να μου πεις εσυ. Περίμενα 2 χρόνια χωρίς να σε έχω δει ούτε για λίγο, λίγος ακόμα καιρός δεν είναι τίποτα για μένα. Και εν τέλη μπορεί να σ αγαπάω λίγο...

20/1/16

Αν μπορούσα το χρόνο να γυρίσω

Κι αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω θα το έκανα. Θα πήγαινα πίσω σε εκείνη την πέμπτη που ήμουν αδύναμη και δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω. Που δεν έκανα αυτό που ήταν καθήκον μου. Να τρέξω να σε βοηθήσω τότε που με είχες ανάγκη. Όπως το έκανες εσύ όταν ήμουν μικρή. Που με στήριζες και μου μάθαινες πράγματα. Που μου μάθαινες με υπομονή να κάνω ποδήλατο, να διαβάζω και να μαθαίνω, που με γέμιζες με γνώσεις. Συγγνώμη που δεν τα κατάφερα, συγγνώμη που δεν μπόρεσα, συγχώρεσέ με σε παρακαλώ.  Κι αν είχα μια μέρα ακόμα θα σου έλεγα πόσο μου λείπεις και θα σου ζητούσα συγγνώμη για όλα τα λάθη μου. Τώρα που με βλέπεις είσαι περήφανος για μένα; Γιατί εγώ δεν είμαι και έχω ανάγκη από κάποιον να νιώθει περηφάνια για μένα. Έχω ανάγκη κάποιον να με αγαπάει και να μου το δείχνει με το χαμόγελό του και τον ήχο της φωνής του. Και θα έδινα τα πάντα αυτή τη στιγμή για να γυρίσω το χρόνο πίσω και να σε έχω στη ζωή μου πάλι. Θα προσπαθούσα και θα τα έκανα όλα σωστά, δεν θα σε απογοήτευα και θα περνούσα περισσότερο χρόνο μαζί σου. Μόνο να ήξερα... να ήξερα τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη, μα δεν μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω. 

1/10/15

Καμιά ώρα να έμεινε... δεν θα έρθεις. Άλλες είναι οι προτεραιότητές σου... εγώ είμαι απλά το μήνυμα που θα στείλεις τα χαράματα μεθυσμένος γυρνώντας απ' έξω. Τίποτα περισσότερο... Να γύριζα πίσω τον χρόνο και να τον πάγωνα εκεί που με είχες στην αγκαλιά σου. Εκεί να έμενα και να μην ξυπνούσα ποτέ. Και κάθομαι πάνω από το τηλέφωνο και περιμένω να χτυπήσει. Άδικος κόπος ε; Κρίμα είναι όμως, γιατί εκείνο το μήνυμα που θα στείλεις όταν γυρίζεις μεθυσμένος μου δίνει ελπίδες. Να τώρα ακούω την μηχανή σου να παρκάρει απ' έξω. Στο μυαλό μου είναι όλα... και να ξέρεις, θα μου λείψεις...

Σε ποιον να τα πω και να με πιστέψει; Σε ποιον να μιλήσω να πω αυτά που με πνίγουν αυτές τις δύσκολες τις ώρες που περνούν. Και διαβάζω τα λόγια του παρελθόντος μήπως νιώσω καλύτερα για το σήμερα. Αλλά το σήμερα είναι ακόμα πιο δύσκολο από το χθες και θα δυσκολεύει μέρα με την μέρα. Και θα μισώ ακόμα περισσότερο τον εαυτό μου που σ άφησε να φύγεις. Και θα μισώ ακόμα περισσότερο εσένα που αδιαφόρησες για να κρύψεις αυτό που σε τρώει και σε βασανίζει. Για να κρύψεις τα συναισθήματα που θα υπάρχουν μέχρι να ξεχαστώ και να χαθώ. Γιατί αυτές οι ώρες γίνονται ακόμα πιο δύσκολες από τις προηγούμενες. Και μένω ξύπνια μήπως και κερδίσω λίγο χρόνο και καταφέρω να σου πω αυτά που θέλω. Μήπως βρω το κουράγιο και δεν δειλιάσω. Αλλά εσύ εκεί θα είσαι... Σε εκείνο το βρώμικο μπαρ που μυρίζει τσιγάρο και αλκοόλ και θα είσαι μεθυσμένος και άνιωθος. Που περνάς καλά την ώρα που γράφω και σβήνω λόγια στο κινητό για να σου πω. Να στα πω, δεν θα στα κρύψω. Την ώρα που προσπαθώ να γίνω ο εαυτός μου και να μην φοράω την μάσκα της ευτυχίας και της ξεγνοιασιάς. Την ώρα που νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά και να λέει το όνομά σου που προσπαθώ να βγάλω από το μυαλό μου για να μην με στεναχωρεί. Να φύγω και να μην γυρίσω να κοιτάξω πίσω. Να σε διαγράψω και να κάνω πως δεν υπήρξες ποτέ. Να φύγω να σε ξεχάσω και να ζήσω μέσα στο λίγο μου που μου αρκεί. Γιατί με τα συναισθήματα δεν παίζεις... σε βασανίζουν και σε σκοτώνουν αργά αργά για να νιώσεις τον πόνο που σου αξίζει.

30/9/15

Θα προσποιηθώ... θα προσποιηθώ, όπως έκανα πάντα. Θα προσποιηθώ ότι τίποτα δεν είχε σημασία για μένα, δεν ένιωσα τίποτα... ήρθες και πέρασες, αυτό ήταν. Ήσουν μόνο για μια νύχτα, για να περάσω καλά και να σε βάλω στο ράφι μαζί με τους υπόλοιπους. Κι ας μου λείπεις τα βράδια που θα σε βλέπω στον ύπνο μου. Κι ας αναζητώ την αγκαλιά σου που με ζέσταινε τις κρύες και βροχερές μέρες του Σεπτέμβρη. Προσποιήθηκα... από ανάγκη το έκανα. Δεν σ' ερωτεύτηκα ποτέ μου. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ το χαμόγελό σου και τα όμορφα μάτια σου. Δεν ερωτεύτηκα ποτέ και τίποτα πάνω σου. Σαν τους άλλους ήσουν. Κι ας ερχόσουν τα χαράματα μεθυσμένος όταν σε έπαιρνα τηλέφωνο για να σε δω. Κι ας ξημερωνόμασταν γελώντας και χαχανίζοντας σαν ερωτευμένα παιδιά του δημοτικού. Εγώ δεν σε ερωτεύτηκα... τίποτα δεν ένιωσα. Κενό... ένα κενό. Απλά μωρέ για να μην είμαι μόνη μου... για να έχω κάτι να ασχολούμαι. Σαν παιχνίδι σε είχα! Δεν σε ερωτεύτηκα. Όπως μπήκες έτσι βγήκες από τη ζωή μου. Ένα ψέμα ήσουν... Φύγε! Άσε με!

29/9/15

    Θέλω να τα γράψω! Να τα φωνάξω! Να ξεσπάσω σε κλάματα να πνίξω τον πόνο που με σκοτώνει. Δεν αντέχω τις σκέψεις μου, το μυαλό μου...την απουσία σου. Σε θέλω εδώ, να σε κοιτάζω, να παρακολουθώ τις κινήσεις σου, να γελάω με τα αστεία σου. Σε θέλω εδώ να σε ακουμπάω, να με αγκαλιάζεις, να με φιλάς και να κρατάς το χέρι μου. Γιατί να μην είσαι εδώ; Γιατί να λείπεις συνέχεια και να μου βασανίζεις τις σκέψεις; Μην μ' αφήνεις τώρα που σε έχω ανάγκη... μη! Εδώ θέλω να σε έχω, να σε νιώθω, να σε αισθάνομαι, να ακούω τη φωνή σου. Να με κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς. 
     Σε ένα δωμάτιο είμαι, μόνη. Και γράφω και σκέφτομαι και κρατάω τα δάκρυα να μην τρέξουν. Ακόμα ελπίζω ότι θα ακούσω τον ήχο της μηχανής σου έξω από το σπίτι και θα με φωνάξεις. Θα με φωνάξεις και θα φύγουμε, θα είμαστε μόνοι, μόνο εγώ κι εσύ. Και θα πάμε παντού! Όπου θες θα πάμε, μόνο μαζί σου να 'μαι. Μην μ αφήνεις, σε παρακαλώ! Όχι τώρα που είμαι πιο μόνη από ποτέ. Όχι τώρα που κατάφερα να ξεφύγω από τον εαυτό μου που με καταστρέφει μέρα με την μέρα. Μείνε μαζί μου, σε παρακαλώ. Κράτα με και μην μ' αφήσεις ποτέ! 

"Μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη"

Απλά δεν είναι γραφτό μας. Πως το λένε; Το ξέρουμε καλά, είσαι εσύ για μένα και εγώ για σένα αλλά ποτέ δεν θα είμαστε μαζί, γιατί έτσι είναι. Πες μου ότι γίνομαι υπερβολική όπως πάντα αλλά τελειώνουν οι μέρες και όλα θα γίνουν η ρουτίνα από την οποία προσπαθώ να ξεφύγω. Από την μιζέρια της μοναξιάς μου και από τον βούρκο που με τραβάει όλο και πιο βαθιά. Θα τα καταφέρω. Πάντα τα έβγαζα πέρα κι ας είμαι αδύναμη. Ας πούμε ότι το έχω συνηθίσει και ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Αλλά εσύ... εσύ θα μετανιώσεις και δεν θέλω να μετανιώσεις. Γιατί ό, τι έγινε έγινε και οι αναμνήσεις πρέπει να μένουν γλυκιές και όμορφες για να σου θυμίζουν. Να ακούς εκείνο το τραγούδι, να μυρίζεις εκείνο το άρωμα και να είσαι χαρούμενος. Να μην στεναχωριέσαι. Να χαίρεσαι για γεγονότα που έγιναν κι ας μην ξέρεις πότε θα ξαναέρθουν. Εκεί θα είμαι εγώ για πάντα. Ένα τσιγάρο δρόμος που λένε. Κι ας είναι εκείνο το τσιγάρο που σβήνει σιγά σιγά σαν τον εαυτό μου που σβήνει κάθε μέρα κι από λίγο. Που χάνεται και μένει αβοήθητος. Που σε ζητάει και λυπάται που σε έχασε. Αλλά εσύ να είσαι δυνατός για να κρατάς την ισορροπία. Να μην λυπάσαι. Να μην λυπηθείς ποτέ για τίποτα. Γιατί ακόμα κι αν είμαστε μακρυά θα ξέρεις καλά ότι είσαι εσύ για μένα και εγώ για σένα. Κι ας μην είναι γραφτό μας. Θα έρθουν πάλι εκείνα τα βράδια που θα είμαστε μαζί αγκαλιά. Θα έρθουν όμως και βράδια που θα μου λείπεις τόσο που δεν αντέχονται. Γιατί έρωτας είναι και πονάει όσο τίποτα. Και θα περιμένω με ανυπομονησία το μήνυμα στο κινητό ή την κλήση. Κι ας μην έρθει ποτέ. Εκεί θα είμαι, θα περιμένω. Θα περιμένω πότε θα σε συναντήσω ξανά κι ας αργήσει να έρθει. Κι αν με ξεχάσεις... αν με ξεχάσεις θα το αντέξω. Γιατί να μην το αντέξω άλλωστε; Μονάχα όμως να προσέχεις γιατί αυτό δεν θα το αντέξω. Και να μην λυπάσαι, "μπορεί να ζούμε χωριστά, μα τότε ζήσαμε μια αγάπη".

28/9/15

Εκείνος

    Μόλις έφτασα... Ανυπομονούσα πότε θα τον δω, να ακούσω τη φωνή του τα αστεία του και το γέλιο του. Ξημέρωσε, άκουσα τη φωνή του και έτρεξε γρήγορα στο σαλόνι. Καθόταν στην καρέκλα όπως πάντα με ένα τσιγάρο στο χέρι και ένα ποτήρι νερό. Έγνεψα με το χέρι μου και δεν τον κοίταξα ενώ στην πραγματικότητα ήθελα να τον αγκαλιάσω σφιχτά. Και ήμουν πάλι εκεί στο ίδιο σπίτι με τα παιδιά αυτά που περνάω τις καλύτερες στιγμές μου. Αλλά εκείνος.... εκείνος είναι το κάτι άλλο.
    Και μετά ήρθε εκείνο το βράδυ. Το βράδυ αυτό που ήξερα ότι είναι δικός μου και μόνο δικός μου. Ένιωθα τους χτύπους της καρδιάς του και άκουγα την ανάσα του δυνατά. Εκείνη τη στιγμή ήμουν ευτυχισμένη και ήταν υπέροχα, είχα ξεχάσει πως είναι η γεύση της ευτυχίας. Το άρωμά του μύριζε παντού και με έκανε να θέλω να βρίσκομαι εκεί για πάντα. Αλλά είναι αυτό το κάρμα που με το που βρεις την ευτυχία στην παίρνει μέσα από τα χέρια και σε αφήνει κενή και μόνη. Γιατί ξέρω ότι στην πραγματικότητα δεν θα τον έχω ποτέ. Δεν ήταν ποτέ δικός μου και δεν θα είναι. Είναι ξέγνοιαστος αυτός και ανέμελος. Οι δεσμεύσεις δεν είναι του "στυλ" του. Και άλλωστε εγώ είμαι εκεί κι αυτός εδώ. Εγώ πάντα θα είμαι αλλού, μακρυά από την ευτυχία... Δεν είναι για μένα αυτή. Αλλά γιατί να μην έχω ακόμα λίγα λεπτά από αυτήν; Γιατί να μην μπορώ να νιώσω εκείνους τους χτύπους της καρδιάς κι εκείνο το άρωμα για λίγα λεπτά ακόμα; Εκείνο το υπέροχο γέλιο κι εκείνη τη φωνή που μου φτιάχνει την μέρα... 
     "Μην πέφτεις με τα μούτρα", '' Άστον", "Είναι στον δικό του κόσμο", "Μπορεί να βρει και καλύτερα, γιατί να είναι με εσένα;"
Σωστά, γιατί να είναι με εμένα; Τι το ιδιαίτερο έχω εγώ; Το μόνο που θα κάνω είναι να καταστρέψω μια ζωή ακόμα με την μιζέρια μου και την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου. Αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι αυτό που έζησα ήταν αληθινό και θα μείνει σαν μια όμορφη ανάμνηση.  Μπορεί και η καλύτερη μέχρι στιγμής. Αλλά θέλω λίγα λεπτά ακόμα! Αφήστε με, δεν θέλω να φύγω!

16/8/14

My hero

Ορφανός από μητέρα στα 7, από πατέρα στα 18. Από μικρός τα κατάφερνε μόνος. Στα όπλα στα 26. ήρωας από κάθε άποψη. Στα 31 έκανε οικογένεια και στα 70 άκουγε στο όνομα "παππούς". Στα 74 για δεύτερη φορά. Ήρεμος άνθρωπος. Σοφός θα έλεγε κάποιος που τον ήξερε καλά. Και από γνώσεις άλλο τίποτα. Ποτέ δεν ήθελε να είναι βάρος.Παράδειγμα ζωής, χαρούμενης ζωής. Δεν χαλούσε ποτέ χατήρι. Πάντα ήξερε τι να πει στα δύσκολα. Ψύχραιμος. Καθόταν πάντα στη ίδια γωνία στον ίδιο καναπέ. Δίπλα η εφημερίδα και τα γυαλιά του. Κάθε μεσημέρι από το τραπέζι δεν έλειπα το ποτηράκι με το κόκκινο κρασί. Μέχρι και στα 90 όλα ίδια παρέμειναν. Τώρα ο καναπές είναι άδειος. Τα γυαλιά του είναι ακόμα εκεί, το ίδιο και οι εφημερίδες που τελειώνουν κάπου τον Μάιο. Ο καναπές έμεινε έτσι, σαν κάποιος να κάθεται ακόμα. Αναμνήσεις και εικόνες το σπίτι γεμάτο. Ιστορίες και γέλια. Όλα τα παιδιά έχουν πρότυπο έναν ήρωα, ακόμη κι εγώ. Μόνο που εμένα ποτέ δεν ήταν ούτε ο Σπάιντερμαν ούτε ο Σούπερμαν. Είναι εκείνος ο άνθρωπος. Που πάντα θα είναι εδώ γιατί οι αληθινοί ήρωες δεν χάνονται ποτέ. Είναι ακόμα ήρωας, ο δικός μου ήρωας!

11/7/13

Τίτλοι τέλους

Ο πόνος δεν σταμάτησε. Οι πληγές δεν έκλεισαν. 



Και τώρα δυο ξένοι. Δύο περαστικοί. Δύο άνθρωποι που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση. Ούτε ένα βλέμμα. Ούτε μια ματιά. Αδιαφορία.



Μετά μια γρατζουνιά και λίγο αίμα. Κι άλλη μία, κι άλλη μία, κι άλλη μία. Αυτή τη φορά ούτε ένα δάκρυ. Μόνο ένα μούδιασμα θα 'λεγα, εσωτερικό κυρίως. 


Κλείσε τα μάτια και ονειρέψου. Μόνο αυτό μπορείς να κάνεις. Ονειρέψου το αύριο. Άσε το σήμερα να φύγει. Να φύγει μακριά και μη γυρίσεις να το κοιτάξεις. Ό, τι φεύγει δεν γυρνάει. Κι αν γυρίσει δεν μένει για πάντα. Ποτέ ξανά δεν θα 'ναι δικό σου...

About This Blog

About This Blog

  © Blogger template Brooklyn by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP